Ito Ang Simula...
Posted by
frank019
Labels:
ako,
literatura,
obra,
sining
Ako'y naglalatahala hindi upang ako'y mapansin.
Hindi ako nagpapapansin upang ako'y makilala.
Hindi ako nagpapakilala upang ako'y sumikat.
Ako'y sumusulat upang bigyan ng buhay ang aking isipan.
Nais kong ihatid ang bawat wika ng aking damdamin.
Hangad kong iabot sa inyo ang bawat nais ko...
Dito magsisimula,
Sana ako'y pakinggan.
Sana inyong sulyapan ang aking paglikha.
Sana inyong maramdaman ang bawat salita ko.
Sana..
====================================
"Hindi ko nais gumawa ng pangalan,
ang nais ko lang ay mang-iwan
ng marka sa inyo.
Ito ang aking munting pag-anyaya,
hindi upang makilala ang tao sa likod ng mga akdang ito,
bagkus itatak sa inyo ang mismong akda.."
"Hindi ko nais gumawa ng pangalan,
ang nais ko lang ay mang-iwan
ng marka sa inyo.
Ito ang aking munting pag-anyaya,
hindi upang makilala ang tao sa likod ng mga akdang ito,
bagkus itatak sa inyo ang mismong akda.."
Sunday, June 07, 2009 | 0 Comments
053109
Posted by
frank019
Labels:
ako,
karanasan,
life [buhay]
Kamatayan, ito na siguro ang manghahawak ng pinakamalaking porsyento (pasensya na sa maling pagkabaybay, "percent" na nga lang) ng kasagutan ng tao kapag naitanong kung anu ang iyong pinakatatakutan, ika nga ang iyong "greatest fear".
Ika-31 ng Mayo taong 2009 ng maranasan kong harapin ang aking pinakakatakutan. Para sa akin, mas matindi pa ito sa kamatayan. Mas hirap akong harapin ito kumpara sa isang libong ipis at daga na nagtatago sa aming tahanan. Mas nakakapanindig balahibo pa sa mga kawiwirdong itsura ng mga engkanto. Mas kakayanin kong pakinggan ang 24 hours na pagtatalak ng aking ina kaysa maramdaman ang aking "greatest fear" kuno.
Sa araw na ito natatapos ang aking OJT. Ang aking teammates ay may kanya kanyang lakad, may kanya kanyang gimik at may kanya kanyang uuwian. Natutuwa ako para sa kanila ngunit nakalimutan kong saan naman pala ako pupunta. Sino kasama ko kakain ng dinner, saan ako matutulog, panu ako maliligo bukas?!
Sa loog ng halos dalawang buwan, nasanay na akong laging may kasama at kasabay, kulang na lang kamu pati pagpunta ko sa banyo ay may aalalay pa sa akin. Ngunit sa araw na ito tila temporary na namawala ang aming pinagsamahan ang kaya ko lang gawin ay intindihin na lang sila. Ang isa kong ka-team ay may family affair, nakakahiya kung dun ako mag-stay. Iyong dalawa naman ay may kanya kanyang date, istorbo naman ako pag sumama ako. Iyong isa naman kailangan umattend sa capping at pinning ng kapatid, sino naman daw ako para umattend dun. At iyong last naman ay uuwi sa kanyang pamilya, hindi man ako inalok kaya hiya din ako makituloy. Naisip ko na konsensyahin na lang ang aking mga kaibigan. Naisip ko na nga lang na matulog sa kalye at maglagay ng karatola na nakalagay ay "SANA MAKAHANAP KAYO NG KAIBIGAN NA HINDI KAYO IIWAN SA ORAS NG KAYO AY NANGANGAILANGAN...". Sa kasamaang palad, hindi epektib ang aking drama kaya ang aking ginawa ay inilabas ang natitira kong alas, ang aking super duper "kapalmukz". Ayon, dahil dito napilit ko ang aking isang ka-team na doon muna makitulog sa kanila.
Pag-iisa, ito ang pinakatatakutan ko. Ito ang pilit kong nilalabanan. Ito ang pilit kong iniiwasan. Ayokong maramdamang ako'y nag-iis dahil higit pa sa pangungulila ang nararamdaman ko. Kapag nag-iisa ako, iniisip kong ok na sa akin kahit ipis at daga kausap ko, ok na akong taasan ng balahibo, engkanto man yan o mukhang engkanto basta may makasam, kapag mag-isa ako namimiss ko pagtatalak ng dakila kong ina. Ayaw ko mag-isa, nakakatakot, nakakabaliw, nakakalungkot, nakakapanis ng laway.
Ika-31 ng Mayo taong 2009 ng maranasan kong harapin ang aking pinakakatakutan. Para sa akin, mas matindi pa ito sa kamatayan. Mas hirap akong harapin ito kumpara sa isang libong ipis at daga na nagtatago sa aming tahanan. Mas nakakapanindig balahibo pa sa mga kawiwirdong itsura ng mga engkanto. Mas kakayanin kong pakinggan ang 24 hours na pagtatalak ng aking ina kaysa maramdaman ang aking "greatest fear" kuno.
Sa araw na ito natatapos ang aking OJT. Ang aking teammates ay may kanya kanyang lakad, may kanya kanyang gimik at may kanya kanyang uuwian. Natutuwa ako para sa kanila ngunit nakalimutan kong saan naman pala ako pupunta. Sino kasama ko kakain ng dinner, saan ako matutulog, panu ako maliligo bukas?!
Sa loog ng halos dalawang buwan, nasanay na akong laging may kasama at kasabay, kulang na lang kamu pati pagpunta ko sa banyo ay may aalalay pa sa akin. Ngunit sa araw na ito tila temporary na namawala ang aming pinagsamahan ang kaya ko lang gawin ay intindihin na lang sila. Ang isa kong ka-team ay may family affair, nakakahiya kung dun ako mag-stay. Iyong dalawa naman ay may kanya kanyang date, istorbo naman ako pag sumama ako. Iyong isa naman kailangan umattend sa capping at pinning ng kapatid, sino naman daw ako para umattend dun. At iyong last naman ay uuwi sa kanyang pamilya, hindi man ako inalok kaya hiya din ako makituloy. Naisip ko na konsensyahin na lang ang aking mga kaibigan. Naisip ko na nga lang na matulog sa kalye at maglagay ng karatola na nakalagay ay "SANA MAKAHANAP KAYO NG KAIBIGAN NA HINDI KAYO IIWAN SA ORAS NG KAYO AY NANGANGAILANGAN...". Sa kasamaang palad, hindi epektib ang aking drama kaya ang aking ginawa ay inilabas ang natitira kong alas, ang aking super duper "kapalmukz". Ayon, dahil dito napilit ko ang aking isang ka-team na doon muna makitulog sa kanila.
Pag-iisa, ito ang pinakatatakutan ko. Ito ang pilit kong nilalabanan. Ito ang pilit kong iniiwasan. Ayokong maramdamang ako'y nag-iis dahil higit pa sa pangungulila ang nararamdaman ko. Kapag nag-iisa ako, iniisip kong ok na sa akin kahit ipis at daga kausap ko, ok na akong taasan ng balahibo, engkanto man yan o mukhang engkanto basta may makasam, kapag mag-isa ako namimiss ko pagtatalak ng dakila kong ina. Ayaw ko mag-isa, nakakatakot, nakakabaliw, nakakalungkot, nakakapanis ng laway.
=====================================
"Hindi man ako kasama sa featured friends sa buhay mo
hindi ko naman hahayaan mawala ako sa listahan
ng who's viewed mo, lagi kasi kita dinadalaw sa isip ko eh
SANA IKAW RIN GANUN.."
"Hindi man ako kasama sa featured friends sa buhay mo
hindi ko naman hahayaan mawala ako sa listahan
ng who's viewed mo, lagi kasi kita dinadalaw sa isip ko eh
SANA IKAW RIN GANUN.."
Saturday, June 06, 2009 | 2 Comments
Ayoko Sayo
Posted by
frank019
Labels:
ako,
karanasan,
life [buhay]
Ayoko sayo, ikaw na tingin mo sa sarili ay isang hari. Siguro nga may itsura ka, siguro nga mayaman ka, siguro nga matalino ka, pero 'wag mong isipin na lahat ng bagay na sayo na. May itsura, mayaman o matalino, kung ito'y iyong pinamukha, isa lang ang kahihinatnan mo, isa kang mayabang. Ayoko sayo taong mayabang.
Ayoko sayo, ikaw na maliit ang tingin sa sarili. Bakit takot kang ipagmalaki ang meron ka, mababawasan o madadagdagan ba ito? Anu ba ang nais mo, purihin o sipain? Wag kang aangal kung ika'y hahamakin ng mundo dahil ang mismong kakampi mo ay binitiwan ka na, yan ang sarili mo.
Ayoko sayo, sayo na hirap magbukas ng iyong damdamin. Hindi kita pinipilit pero naisip mo bang tao'y nag-aalala sayo. Kaya mo na bang mag-isa at bakit hindi mo subukang ako'y pasilipin sa 'yong kalungkutan. Nakakinis, nakakairita. Kung ayaw mo, 'wag mo. Ayoko sayo, taong malihim.
Ayoko sayo, bakit patuloy kang tumatakbo. Hindi ka pa ba pagod? Hanggang kailan mo ito ipagpapatuloy? Sa tingin mo ba malaya ka na, sa tingin mo ba tapos na, sa tingin mo ba wala na? Siguro nga hindi hihinto ang mundo para sayo ngunit hanggang kailan mo hahayaang ito'y umasa sa pagbabalik mo? Nakakapagod din kaya maghintay, makinig ka naman, ikaw na tinalikuran ang lahat..P.S. Ayoko pala sayo kasi duwag ka.
Ayoko sayo taong sinungaling. Hindi ko na gugustuhing iyong malinlang na muli. Anu bang mahirap sa pagsasabi ng totoo at hinayaan mong makasakit ka ng tao. Anung kayang gawin ng mga huwad na salita na hindi kayang gawin ng katotohanan. Hindi kita huhusgahan pero hindi kita gusto, ikaw na pawang may matatamis na salita sa labi. Ayoko sayo, sinungaling ka.
Ayoko sayo, taong mapagpanggap. Anung mukha muli ang ihaharap mo sa akin? Pingakatiwalaan ka ngunit anong ginawa mo. Nalingat lang sandali ay iyo ng pinaglaruan ang tiwala'y sayo inialay. Anung aking nagawa at ito ang iyong ganti. Anu, masaya ka na? Aaminin ko, nagkamali ako sa pagtingin sayo, sadya kang mapagpanggap.
Sa kabilang banda..
..salamat sayo, natuto ako, tinuruan mo ako kung anu ang mga hindi ko dapat tuluran. Salamat sayo pero ayoko pa rin sayo.
Ayoko sayo, ikaw na maliit ang tingin sa sarili. Bakit takot kang ipagmalaki ang meron ka, mababawasan o madadagdagan ba ito? Anu ba ang nais mo, purihin o sipain? Wag kang aangal kung ika'y hahamakin ng mundo dahil ang mismong kakampi mo ay binitiwan ka na, yan ang sarili mo.
Ayoko sayo, sayo na hirap magbukas ng iyong damdamin. Hindi kita pinipilit pero naisip mo bang tao'y nag-aalala sayo. Kaya mo na bang mag-isa at bakit hindi mo subukang ako'y pasilipin sa 'yong kalungkutan. Nakakinis, nakakairita. Kung ayaw mo, 'wag mo. Ayoko sayo, taong malihim.
Ayoko sayo, bakit patuloy kang tumatakbo. Hindi ka pa ba pagod? Hanggang kailan mo ito ipagpapatuloy? Sa tingin mo ba malaya ka na, sa tingin mo ba tapos na, sa tingin mo ba wala na? Siguro nga hindi hihinto ang mundo para sayo ngunit hanggang kailan mo hahayaang ito'y umasa sa pagbabalik mo? Nakakapagod din kaya maghintay, makinig ka naman, ikaw na tinalikuran ang lahat..P.S. Ayoko pala sayo kasi duwag ka.
Ayoko sayo taong sinungaling. Hindi ko na gugustuhing iyong malinlang na muli. Anu bang mahirap sa pagsasabi ng totoo at hinayaan mong makasakit ka ng tao. Anung kayang gawin ng mga huwad na salita na hindi kayang gawin ng katotohanan. Hindi kita huhusgahan pero hindi kita gusto, ikaw na pawang may matatamis na salita sa labi. Ayoko sayo, sinungaling ka.
Ayoko sayo, taong mapagpanggap. Anung mukha muli ang ihaharap mo sa akin? Pingakatiwalaan ka ngunit anong ginawa mo. Nalingat lang sandali ay iyo ng pinaglaruan ang tiwala'y sayo inialay. Anung aking nagawa at ito ang iyong ganti. Anu, masaya ka na? Aaminin ko, nagkamali ako sa pagtingin sayo, sadya kang mapagpanggap.
Sa kabilang banda..
..salamat sayo, natuto ako, tinuruan mo ako kung anu ang mga hindi ko dapat tuluran. Salamat sayo pero ayoko pa rin sayo.
=====================================
"Tinanggap ka ng mundo,
ngunit ang mata ng tao'y sadyang mapanghusga,
hahayaan mo bang ika'y maliitin
o kaya'y lalaban ka at patutunayang nagkakamali sila?.."
"Tinanggap ka ng mundo,
ngunit ang mata ng tao'y sadyang mapanghusga,
hahayaan mo bang ika'y maliitin
o kaya'y lalaban ka at patutunayang nagkakamali sila?.."
Tuesday, May 26, 2009 | 0 Comments
Curiosity Lingers..
Posted by
frank019
Labels:
ako,
life [buhay],
literatura,
obra,
sining
"In the past few weeks, I have faced the occurrence of total distortion. Many things had happened. Many things had changed. It just took place and I am not the one in control, no one does."
I had a bad experience in our OJT. My mom scolded me. I didn't get slot in my dormitory. I got my allowance late. From time to time, I got irritated easily. I became an awful friend. I changed without being aware that I am already hurting someone. I played my time and I haven't noticed that I was already left behind. I made flaws in my storyboard. I am lost. I turned out to be the worst me I ever had. In the past few weeks, I have faced the occurrence of total distortion. Many things had happened. Many things had changed. It just took place and I am not the one in control, no one does.
I am curious what will happen next. I am afraid to commit blunders again and encounter lapses. If only I did not fall from the sweet words and promises of the company I got into for my OJT, I may not be having problems right now. If only I texted my mom earlier, I may not be listening to those same old teachings and got my allowance on time. If only I read the notice given to me by the dormitory, I can relax and wait for first semester to come without worrying where will I sleep. If only I haven't had these glitches, I may still have self-confidence, pride to make my next step. There are lots of "if only".
Curiosity lingers, will I be able to walk again and continue the game that I have started. Tomorrow? I wanted to be there and continue to have my chronicles. I wonder what's in there. There is something that keeps on whispering into my ears, "I don't want to runaway, there is no breaking out". I realized that it is never too late. I may become a failure of yesterday. I may not changed what i have done, but in some way, there is something that I keep on holding on, a view that I can repaint my past, make a better present and become a fighter for my future. I may not be able to go back to my dull bygone but I can give more colors to my coming days. Now, i am not afraid to hurt people. I am not afraid to perform imperfections. I am not afraid anymore, for things happen when it is supposed to happen. I can hope to be the best. I still have time to feel the things that I never felt before. I can meet people with different point of views. The world is open for my changes. I can. I still have time. I will.
I believe that there will always be new beginnings; there will never be end of the story as long as you happen to live your life. It is really great to have the opportunity to live where people are faced to trials and consequences, for we are given a chance to grow deeper. I know there will always be another story that awaits me, a new lesson to learn when curiosity lingers...
I had a bad experience in our OJT. My mom scolded me. I didn't get slot in my dormitory. I got my allowance late. From time to time, I got irritated easily. I became an awful friend. I changed without being aware that I am already hurting someone. I played my time and I haven't noticed that I was already left behind. I made flaws in my storyboard. I am lost. I turned out to be the worst me I ever had. In the past few weeks, I have faced the occurrence of total distortion. Many things had happened. Many things had changed. It just took place and I am not the one in control, no one does.
I am curious what will happen next. I am afraid to commit blunders again and encounter lapses. If only I did not fall from the sweet words and promises of the company I got into for my OJT, I may not be having problems right now. If only I texted my mom earlier, I may not be listening to those same old teachings and got my allowance on time. If only I read the notice given to me by the dormitory, I can relax and wait for first semester to come without worrying where will I sleep. If only I haven't had these glitches, I may still have self-confidence, pride to make my next step. There are lots of "if only".
Curiosity lingers, will I be able to walk again and continue the game that I have started. Tomorrow? I wanted to be there and continue to have my chronicles. I wonder what's in there. There is something that keeps on whispering into my ears, "I don't want to runaway, there is no breaking out". I realized that it is never too late. I may become a failure of yesterday. I may not changed what i have done, but in some way, there is something that I keep on holding on, a view that I can repaint my past, make a better present and become a fighter for my future. I may not be able to go back to my dull bygone but I can give more colors to my coming days. Now, i am not afraid to hurt people. I am not afraid to perform imperfections. I am not afraid anymore, for things happen when it is supposed to happen. I can hope to be the best. I still have time to feel the things that I never felt before. I can meet people with different point of views. The world is open for my changes. I can. I still have time. I will.
I believe that there will always be new beginnings; there will never be end of the story as long as you happen to live your life. It is really great to have the opportunity to live where people are faced to trials and consequences, for we are given a chance to grow deeper. I know there will always be another story that awaits me, a new lesson to learn when curiosity lingers...
====================================
"Do something special and so unique
for you only have small time to make things happen.
Have fun, taste pain.
Everything will turn as an extraordinary experience
inside a life-long story..."
"Do something special and so unique
for you only have small time to make things happen.
Have fun, taste pain.
Everything will turn as an extraordinary experience
inside a life-long story..."
Sunday, May 24, 2009 | 0 Comments
Subscribe to:
Posts (Atom)
