Makulay Na Pangarap..
Hindi ko alam kung bakit nagsasalita na naman ako dito patunkgol sa buhay eh 19 taon pa lang naman akong naglalakwatsa sa malaking bilog ng pinagsamang tubig at lupa [ai, isama mo pa ang basura] na tinatapakan natin ngayon. Siguro sadyang binigyan ng sariling utak ang aking mga labi na nagbibigay naman ng mga iba't ibang ideya sa aking murang pag-iisip na kasalukuyan namang nag-uutos sa aking mga kamay na "pumindot ka lang ng pumindot dyan sa keyboard ng laptop para naman matapos mo itong next entry mo" [haha, nakakatuwa namang isipin na dahil sa kawirduhan ko ay nakagawa ako ng blog at ito'y binabasa mo ngayon. Oooooops, intro pa lang ito kaya sana hindi ka mainip sa pagbabasa].
Sa katunayan [ito na talaga ang simula, at titigil na muna ako sa mga side comments ko baka kasi panay ang reklamo mo at isumbong mo pa ako sa nanay mong abala naman sa paglalaba], isang realisasyon ang pumasok sa aking isipan kaya ko nabuo ito, "creating dream is just the start of our climb, making it happen is the next step". Hindi ko tiyak kung bakit ko ito naisip, paano ako umabot sa ideyang ito. Tinanaong ko ang sarili ko kung EMO na ba ako, pero hindi naman, sadya lang siguro mapaglaro ang aking isipan at biglang napagtripan ang ideolohiyang ito. Sa kabilang banda naman, may punto naman ako di ba? Dreaming is just a piece of crap compared with the smallest piece of action. Siguro medyo mahirap intindihin ang aking mga sinasabi, ngunit kung bibigyan mo lang ng pagkakataon na pagnilay-nilayan ang mga salitang nasa harap mo ngayon, hula ko sasabihin mo sa sarili mo na "UU nga naman, may point ka ah." [sabay napangiti ka siguro]..
..[TAPOS]..
Friday, July 24, 2009 | 0 Comments
Ito Ang Simula...
Ako'y naglalatahala hindi upang ako'y mapansin.
Hindi ako nagpapapansin upang ako'y makilala.
Hindi ako nagpapakilala upang ako'y sumikat.
Ako'y sumusulat upang bigyan ng buhay ang aking isipan.
Nais kong ihatid ang bawat wika ng aking damdamin.
Hangad kong iabot sa inyo ang bawat nais ko...
Dito magsisimula,
Sana ako'y pakinggan.
Sana inyong sulyapan ang aking paglikha.
Sana inyong maramdaman ang bawat salita ko.
Sana..
"Hindi ko nais gumawa ng pangalan,
ang nais ko lang ay mang-iwan
ng marka sa inyo.
Ito ang aking munting pag-anyaya,
hindi upang makilala ang tao sa likod ng mga akdang ito,
bagkus itatak sa inyo ang mismong akda.."
Sunday, June 07, 2009 | 0 Comments
053109
Ika-31 ng Mayo taong 2009 ng maranasan kong harapin ang aking pinakakatakutan. Para sa akin, mas matindi pa ito sa kamatayan. Mas hirap akong harapin ito kumpara sa isang libong ipis at daga na nagtatago sa aming tahanan. Mas nakakapanindig balahibo pa sa mga kawiwirdong itsura ng mga engkanto. Mas kakayanin kong pakinggan ang 24 hours na pagtatalak ng aking ina kaysa maramdaman ang aking "greatest fear" kuno.
Sa araw na ito natatapos ang aking OJT. Ang aking teammates ay may kanya kanyang lakad, may kanya kanyang gimik at may kanya kanyang uuwian. Natutuwa ako para sa kanila ngunit nakalimutan kong saan naman pala ako pupunta. Sino kasama ko kakain ng dinner, saan ako matutulog, panu ako maliligo bukas?!
Sa loog ng halos dalawang buwan, nasanay na akong laging may kasama at kasabay, kulang na lang kamu pati pagpunta ko sa banyo ay may aalalay pa sa akin. Ngunit sa araw na ito tila temporary na namawala ang aming pinagsamahan ang kaya ko lang gawin ay intindihin na lang sila. Ang isa kong ka-team ay may family affair, nakakahiya kung dun ako mag-stay. Iyong dalawa naman ay may kanya kanyang date, istorbo naman ako pag sumama ako. Iyong isa naman kailangan umattend sa capping at pinning ng kapatid, sino naman daw ako para umattend dun. At iyong last naman ay uuwi sa kanyang pamilya, hindi man ako inalok kaya hiya din ako makituloy. Naisip ko na konsensyahin na lang ang aking mga kaibigan. Naisip ko na nga lang na matulog sa kalye at maglagay ng karatola na nakalagay ay "SANA MAKAHANAP KAYO NG KAIBIGAN NA HINDI KAYO IIWAN SA ORAS NG KAYO AY NANGANGAILANGAN...". Sa kasamaang palad, hindi epektib ang aking drama kaya ang aking ginawa ay inilabas ang natitira kong alas, ang aking super duper "kapalmukz". Ayon, dahil dito napilit ko ang aking isang ka-team na doon muna makitulog sa kanila.
Pag-iisa, ito ang pinakatatakutan ko. Ito ang pilit kong nilalabanan. Ito ang pilit kong iniiwasan. Ayokong maramdamang ako'y nag-iis dahil higit pa sa pangungulila ang nararamdaman ko. Kapag nag-iisa ako, iniisip kong ok na sa akin kahit ipis at daga kausap ko, ok na akong taasan ng balahibo, engkanto man yan o mukhang engkanto basta may makasam, kapag mag-isa ako namimiss ko pagtatalak ng dakila kong ina. Ayaw ko mag-isa, nakakatakot, nakakabaliw, nakakalungkot, nakakapanis ng laway.
"Hindi man ako kasama sa featured friends sa buhay mo
hindi ko naman hahayaan mawala ako sa listahan
ng who's viewed mo, lagi kasi kita dinadalaw sa isip ko eh
SANA IKAW RIN GANUN.."
Saturday, June 06, 2009 | 2 Comments
Ayoko Sayo
Ayoko sayo, ikaw na maliit ang tingin sa sarili. Bakit takot kang ipagmalaki ang meron ka, mababawasan o madadagdagan ba ito? Anu ba ang nais mo, purihin o sipain? Wag kang aangal kung ika'y hahamakin ng mundo dahil ang mismong kakampi mo ay binitiwan ka na, yan ang sarili mo.
Ayoko sayo, sayo na hirap magbukas ng iyong damdamin. Hindi kita pinipilit pero naisip mo bang tao'y nag-aalala sayo. Kaya mo na bang mag-isa at bakit hindi mo subukang ako'y pasilipin sa 'yong kalungkutan. Nakakinis, nakakairita. Kung ayaw mo, 'wag mo. Ayoko sayo, taong malihim.
Ayoko sayo, bakit patuloy kang tumatakbo. Hindi ka pa ba pagod? Hanggang kailan mo ito ipagpapatuloy? Sa tingin mo ba malaya ka na, sa tingin mo ba tapos na, sa tingin mo ba wala na? Siguro nga hindi hihinto ang mundo para sayo ngunit hanggang kailan mo hahayaang ito'y umasa sa pagbabalik mo? Nakakapagod din kaya maghintay, makinig ka naman, ikaw na tinalikuran ang lahat..P.S. Ayoko pala sayo kasi duwag ka.
Ayoko sayo taong sinungaling. Hindi ko na gugustuhing iyong malinlang na muli. Anu bang mahirap sa pagsasabi ng totoo at hinayaan mong makasakit ka ng tao. Anung kayang gawin ng mga huwad na salita na hindi kayang gawin ng katotohanan. Hindi kita huhusgahan pero hindi kita gusto, ikaw na pawang may matatamis na salita sa labi. Ayoko sayo, sinungaling ka.
Ayoko sayo, taong mapagpanggap. Anung mukha muli ang ihaharap mo sa akin? Pingakatiwalaan ka ngunit anong ginawa mo. Nalingat lang sandali ay iyo ng pinaglaruan ang tiwala'y sayo inialay. Anung aking nagawa at ito ang iyong ganti. Anu, masaya ka na? Aaminin ko, nagkamali ako sa pagtingin sayo, sadya kang mapagpanggap.
Sa kabilang banda..
..salamat sayo, natuto ako, tinuruan mo ako kung anu ang mga hindi ko dapat tuluran. Salamat sayo pero ayoko pa rin sayo.
"Tinanggap ka ng mundo,
ngunit ang mata ng tao'y sadyang mapanghusga,
hahayaan mo bang ika'y maliitin
o kaya'y lalaban ka at patutunayang nagkakamali sila?.."
Tuesday, May 26, 2009 | 0 Comments
